Ierland is alomtegenwoordig…

Als je dacht dat ik voorgoed verdwenen was van de Standaard Blog, dan heb je het mis. Mijn informatiestop heeft alles te maken met mijn Tour de l’Europe en mijn bouwproject tijdens de zomermaanden. Toch blik ik graag terug op enkele momenten van de voorbije zomer. Het druilerige Ierland liet ik eind juni graag even achter mij om eerst enkele dagen door te brengen met vrienden en familie in België. Vervolgens vloog ik voor een vierdaagse zon- en feestpartij met onze vaste bende oud-studenten cultuurmanagement naar Spanje. Aangezien mijn schoonbroer trouwde in Italië reisde ik vervolgens af naar Milaan, om van daaruit door te trekken naar de Toscaanse heuvels voor de trouwpartij. Na een achtdaags Italiaans feest- en cultuurbad trok onze reis verder naar België, waar we volgens jarenlange traditie de Werchterweide onveilig maakten met een bonte combinatie van Ierse en Belgische vrienden. Daarna was er nog even tijd om enkele solden te scoren om dan uiteindelijk terug richting Ierland te trekken. Ik wilde even alle Ierse gedachten thuis laten en de batterijen herladen om dan fris en vol goede moed naar het land der economische crisis terug te keren. Dat bleek echter niet zo simpel te zijn. Ook al woon ik hier ondertussen bijna een jaar, tijdens deze reis besefte ik voor het eerst hoe duidelijk Ierland aanwezig is in mijn leven en in de rest van de wereld. Waar je ook komt in Europa, en naar verluidt wereldwijd, doemen Ierse pubs op. Mc Phails, McHughs, Mc Guinness… Mc weetikveelwat in Spanje, Italië, België, luchthavens en boerenhollen. Overal wordt er vrolijk Guinness geschonken en schelt de Ierse traditionele muziek uit de boksen. En waar denk je dat de Ieren naartoe gaan als ze op reis zijn? Jawel, naar de Ierse pub. Ook blijkt de enige manier om op een budgetvriendelijke wijze door Europa te reizen via de Ierse luchtvaartmaatschappij Ryanair te zijn. Aangezien mijn budget tegenwoordig het grootste deel van mijn handelingen bepaalt, besloot ik om bij Ryanair te reserveren voor mijn trip van Spanje naar Italië. Mijn vriend wachtte me op in Milaan en van daaruit zouden we richting Toscane vertrekken. Jammergenoeg belandde ons vliegtuig in een hevig warmteonweder ter hoogte van Milaan . Na ettelijke mislukte landingspogingen, rondjes vliegen in afwachting van beter weer, hevige turbulentie, kokhalsende medepassagiers, bleirende kinderen, jammerende Italianen en Spanjaarden, landden we toch veilig… in Verona. Er werd aangekondigd dat over onbepaalde tijd een bus zou worden ingelast richting Milaan. “Ten vroegste over vijf uur zal u op uw bestemming aankomen. Het is moeilijk te voorspellen, dus het kan ook langer duren”, werd er nog snel aan toegevoegd. Daar stond ik dan, alleen en nog steeds half in shock, tussen kwakende Spanjaarden en Italianen. Communicatie en vlotte afhandeling van onvoorziene omstandigheden zijn niet de sterkste kant van Ryanair. Maar goed, Europcar wist wel van aanpakken en onze gereserveerde auto werd me reeds in Verona aangeboden. Zo kon ik met knikkende knieën mijn vriend zelf gaan ophalen in Milaan. Jawel, hij is toevallig ook van Ierse komaf. Na enkele dagen toeren door prachtige steden, pittoreske dorpjes en een stop aan de Adriatische kust, kwamen we aan op een landhuis alwaar een Ierse trouwpartij plaatsvond, meerbepaald die van mijn schoonbroer. En gans vliegtuig vol Ieren arriveerde ter plaatse. Zoals het een echt Toscaans landhuis betaamt, werd er ook zelfgemaakte wijn geschonken. Doch, menig Ieren waren verontwaardigd dat er geen Bulmers of Guiness te verkrijgen was. Ieren houden van cider en bier, wijn vinden ze maar een eigenaardig goedje. Terug in België en aangekomen op de camping van Werchter moest ik vaststellen het aantal Ierse festivalgangers dit jaar in percentage serieus toegenomen was. Voor de Ieren is dit een spotgoedkoop festival en dat nieuws doet hier ondertussen vrolijk de ronde. De tickets zijn goedkoop, het bier is goedkoop, de camping ook en het weer zit lekker mee. Waarom het dubbele betalen voor Oxigen in Ierland? Hoe klein dit land ook is, zowel qua oppervlakte als met zijn luttele 4,5 miljoen inwoners, nergens ontsnap ik nog aan de Ierse invloeden. Eerlijk gezegd vind ik dat eigenlijk best fijn en ben ik ondertussen stiekem toch een beetje trots dat ik in Ierland woon. Ik begin duidelijk aan mijn nieuwe bestaan in dit land te wennen