Het regent, het regent...

Het regent in Ierland, al dagenlang. Af en toe piept de zon even door de wolken, maar in de verte komt de volgende lading donderwolken alweer met volle kracht aangewaaid. Ook de wind maakt er hier een waar feest van dat gepaard gaat met eclectische muziek die in de vallei van de rivier Boyne weerklinkt. Met een kracht tussen de 90km en de 120km per uur noemen ze dat in België een storm. Hier is dit normaal voor de tijd van het jaar. De bomen groeien krom. De wind waait langs de heuvels en de huizen. Ze zoeft door de schoorstenen, en komt langs spleten en kieren naar binnen, vergezeld door een kolonie muizen, die het leven in de weiden in deze tijd van het jaar ook maar niks vinden. De regen klettert op het dak en tegen de ruiten met zo’n lawaai dat het bij momenten moeilijk is mekaar te verstaan. Ierland is een erg muzikaal land en plots begrijp ik waar de melancholische inspiratie vandaan komt. De klanken van de wind, het gekletter van de regen en de zwaarmoedigheid van de herfst vormen een ideale combinatie tot gecomponeerde uitmuntendheid. En zoals ik gisteren las, blijken creatievelingen nood te hebben om hun smarten van zich af te schrijven, te schilderen, te componeren of te zingen. Het moet gezegd, nooit zag ik meer creatieve mensen om me heen dan in Ierland. Bijna iedereen bespeelt hier een instrument en maakt op een zeker moment in zijn leven deel uit van minstens één muziekgroep. Overal in de pubs weerklinken coverbands, akoestische solo’s en traditionele Ierse muziek. De bevolking trekt zich terug voor een winterslaap voor de tv met een occasioneel uitje naar de pub. Om vijf uur ’s avonds is het hier pikdonker en op 21 december begint het om 3 uur te schemeren en is het om 4u nacht. Als je naar de pub trekt om in deze donkere en gure tijd van het jaar een beetje warmte en gezelligheid te vinden buitenshuis, zet dan vooral geen mutsen op en neem zeker geen paraplu mee, want dat is verloren moeite en weggewaaid geld. Dit jaar gaat de regenachtige herfst gepaard met nationale miserie. In het westen en het zuiden van Ierland zijn grote gebieden overstroomd. Scholen zijn gesloten, ganse steden en dorpen zijn ondergelopen, mensen worden geëvacueerd, grote gebieden hebben geen stromend water en het blijft maar regenen. Het is alsof de volledige Atlantische oceaan verdampt is en zich nu neerstort op dit al door de recessie in ellende verzonken eiland. Vreemd genoeg komt een dergelijke natuurramp niet eens in het nieuws in België. Maar iedereen is hoopvol, want kerstmis komt eraan. De kerstverlichting hangt al op in de straten. In elke stad maakt de kerstman momenteel zijn officiële intocht. Kerstmis is het evenement van het jaar in Ierland. Massa’s gekleurde lichtjes, tonnen cadeautjes waar duchtig voor geshopt moet worden, het voorbereiden van de traditionele Christmas cake en Chritmas pudding en uiteraard de jacht op de beste kalkoen, vrolijken de boel nu al op. In België moet de sint nog passeren, maar hier is de kerstgekte al volop aan de gang. Ik ontving op 1 november, de dag na Halloween, mijn eerste kerstkaartje.

Vrijdag de dertiende, een heerlijke dag!

Ik weet niet of ik ooit geloofd heb in het ongeluk dat vrijdag de dertiende met zich zou meebrengen. Toch rinkelt er iedere keer dat het zich voordoet een klein belletje in mijn hoofd ‘opletten geblazen, het zou wel eens mis kunnen gaan vandaag’. Hoewel de Ieren zeer gelovig en bijgelovig zijn, kraaide hier afgelopen vrijdag trouwens geen haan naar die zogenaamde speciale datum. Het was een fijne dag. Een dag zoals ik er al lang geen meer beleefd had. De dag begon ’s ochtends met een lieve tijd-om-op-te-staan-knuffel, waarna mijn lief me een heerlijk ontbijt serveerde. Hij had zelfs verse exotische vruchtensap gemaakt. Ik bracht hem naar zijn werk en ging vervolgens zelf naar de les. Het was een ochtend van intense theorieën met zowaar een moment van openbaring: ‘waauw, het leven is de max, dat ik daar nog niet aan gedacht had’. Vervolgens lunchte ik met enkele vriendinnen en ik kwam niet meer bij van het lachen met hun straffe verhalen van afgelopen week. Opeens besefte ik dat ik hier in Ierland echte vrienden heb. Bovendien ontdekte ik dat dit etablissement zowaar pasta’s met geitenkaas serveert, één van mijn lievelingsgerechten, en nog wel tegen democratische prijzen. Dat ik hier nog nooit eerder geluncht had! Daarna ging ik inkopen doen voor de vernissage van onze tentoonstelling diezelfde avond. In een hippe kleerwinkel stelden we de werken tentoon van een groep tieners die bij ons een schildersworkshop gevolgd hadden. De nodige hapjes en drankjes werden voorzien en de avond was een waar succes. Een hoog pubergehalte, maar ook vele van onze vrienden kwamen langs om dit jonge talent te bewonderen. Er werd zelfs een schilderij verkocht. Met enkele plakkers van op de tentoonstelling eindigden we de dag in de wijnbar, met een heerlijk diner en goddelijk lekkere wijn. Het is eens iets anders dan de traditionele Ierse pub. Toen de lachspieren niet langer bedwongen konden worden, besloten we dat dit een mooi moment was om naar huis te gaan. Een waar feest, die vrijdag de dertiende, weliswaar zonder spectaculaire gebeurtenissen. Het was gewoon een heel leuke dag. Het plezier zit soms in de aaneenschakeling van kleine, fijne momenten. Laat maar komen die vrijdag de dertiende, ik kan er tegen. Zaterdag de veertiende was een veel minder aangename dag.

Ja zeggen de Ieren, waarop een golf van kritiek volgt!

De Ieren hebben massaal 'ja 'gestemd op het referendum over het Verdrag van Lissabon. De opkomst was veel groter dan verwacht en de overwinning van het ja-kamp was overweldigender dan ooit gehoopt. Iedereen tevreden dus, behalve het neen-kamp en een horde cynische journalisten. De campagneborden zijn ondertussen uit het straatbeeld verdwenen, de commotie is al heel snel na het referendum gaan liggen en het leven gaat verder. Helaas konden menig Europese journalisten, die voor de gelegenheid naar Dublin afgezakt waren, het niet nalaten enkele snerende reportages te draaien. Ierland heeft ja gestemd. Dat zou de Europese lidstaten tevreden moeten stemmen, want dat was toch waar iedereen op gehoopt had? Maar de kritiek en het cynisme in de journalistiek loeren dezer dagen gemeen om de hoek. De volgende uitleg werd plots aan de ja-overwinning toegeschreven. Toen het economisch nog goed ging, hadden de Ieren Europa niet nodig, maar nu het slecht gaat, keren ze met hangende poten en ovetuigend ja-knikkend terug naar Brussel. Nu Ierland aan de rand van het bankroet balanceert, heeft het Europa terug nodig, net zoals in de jaren tachtig toen het er armoe troef was. Nu wil het plots wel terug bij de Europese kliek behoren. Waarom toch dat cynisme? Waarom kan men niet gewoon de waarheid aanvaarden die alle journalisten menig maal in hun krant verkondigd hebben tot enkele uren vóór het laatste referendum. De waarheid is dat de Ieren bij het vorige referendum een triest gebrek aan informatie ondervonden, niet wisten waarover Het Verdrag van Lissabon eigenlijk ging, geen positief signaal kreeg van de regering en uiteindelijk uit pure frustratie neen stemde. Dat was toch waar iedereen het over eens was? Dat was toch wat talloze onderzoeken en menig bevraging uitgewezen hadden? Hoogmoed speelde hoegenaamd geen rol. De modale Ier staat met beide voeten op de grond. Waarom hebben de Ieren deze keer dan wel ja gestemd? Omdat de meesten ondertussen het belang van de Europese Unie ingezien hebben. Omdat er veel geld door Europa geïnvesteerd is in degelijke informatie en een positieve campagne. Omdat Barosso enkele weken geleden nog door Ierland getoerd heeft om het ja-woord te verkondigen. Omdat er overal in het landschap plakkaten opdoemen dat dit bouwproject, deze snelweg en dat natuurpark gesubsidieerd werd door de Europese Unie. Omdat de Ieren een groot schuldgevoel onder de neus gewreven werd. Omdat de Ieren ALTIJD pro-Europa geweest zijn. Waarom kan dit niet gewoon aanvaard worden en moet Ierland nogmaals door het slijk gehaald worden, ondanks het feit het het beoogde resultaat bereikt werd? Waarom is het eigenlijk nooit goed? Dergelijke berichtgeving viel niet in goede aarde in Ierland en dat kan ik best begrijpen. Gelukkig komt er voorlopig geen derde referendum.