The big freeze.

Het klimaat in Ierland wordt voor een groot deel bepaald wordt door de invloeden van de Atlantische Oceaan en is dus erg gematigd. De winters zijn hier gevoelig warmer dan in België en de zomers heel wat frisser. Het verschil tussen de seizoenen is eigenlijk helemaal niet zo groot. Regen, wolken en miezerige temperaturen behoren tot elke tijd van het jaar. Tijdens de winter zijn de dagen erg kort. De zon rijst met moeite van achter de heuvels waardoor ik bijna dagelijks prachtige oranjegekleurde landschappen en heerlijke zonsondergangen gepresenteerd krijg. We hebben hier dus zachte winters, waarbij de thermometer af en toe zijn best doet om ’s nachts tot net onder nul te zakken. Over de zomer valt helaas weinig positiefs te zeggen. Een stevig koudefront trok de laatste weken over Europa met temperaturen ver onder het vriespunt en op vele plaatsen grote pakken sneeuw. De Ieren waren dan ook heel verbaasd dat dit koude winterweer het groene eiland voor een keer niet links liet liggen. Het was dus ook in Ierland barkoud en op het einde van de kerstvakantie viel er zelfs enkele centimeters sneeuw. Een nationale chaos was het gevolg. De voorraad strooizout raakte in geen tijd op waardoor de meeste wegen al snel zo goed al onberijdbaar werden. Dit had tot gevolg dat grote gebieden volledig geïsoleerd raakten. Dergelijk weer is werkelijk een kleine catastrofe voor een land als Ierland. Hier is men daar gewoon niet op voorzien. De regering besloot om de scholen nog een week langer dicht te houden na de kerstvakantie. Men vond het risico te groot om al die studenten te laten pendelen met dit gure weer. Bovendien zouden vele leerkrachten toch niet tot op school geraken met de wagen. 'Better safe than sorry', zeggen ze hier dan. Dus viel het openbare leven volledig stil. Winkels sloten, het openbaar vervoer bleef op stal. Waterbekkens vroren dicht zodat sommige gebieden een tekort aan drinkwater hadden. De bevoorrading van winkels kwam in het gedrang. In Drogheda waren er gedurende een week nauwelijks verse groenten, fruit, brood en vlees te vinden. De waterleidingen barstten waardoor er zich ware ijspistes vormden op straat en ook onze eigen badkamer kwam onder water te staan. Velen moesten het al helemaal zonder water stellen wegens bevroren leidingen. Kortom, het leven in Ierland kwam op standby te staan en iedereen bleef knus binnen. Het is toch immers veel te gevaarlijk om met dergelijk weer je kop buiten te wagen, vindt men hier. De modale Ier was eigenlijk best tevreden dat hij een weekje in de zetel kon doorbrengen, lekker ingeduffeld in een dozijn dekens en gezellige kledij. De enige oplossing die men hier voor een dergelijke situatie ziet, is wachten tot het begint te dooien. En dus wachtte iedereen geduldig en kalm. Paniek en stress kennen de Ieren nauwelijks. Ondertussen is Ierland volledig ontdooid en wordt het land weer wakker uit haar winterslaap. Sinds enkele dagen komt het gewone leven langzamerhand opnieuw op gang. Het koude winterweer bracht echter enkele onaangename gevolgen met zich mee. Er zitten op vele plaatsen gigantische gaten in het wegdek. Putten vullen is dus de boodschap, en wel zo snel mogelijk. Vele gebieden hebben bovendien een tekort aan drinkwater aangezien de waterreservoirs zo goed als leeg zijn. Als de leidingen barsten, gaat er natuurlijk veel water verloren. Bovendien vonden velen het nodig om gedurende de drie weken vrieskou de kraan te laten openstaan zodat de leidingen niet zouden dichtvriezen. In Ierland is leidingwater nog steeds gratis, dus aan een hoge waterrekening hoeft niemand zich te verwachten. Door het vele smeltwater staan de rivieren tot slot gevaarlijk hoog en op enkele plaatsen zijn al overstromingen gemeld. Vandaag is het 7 graden buiten. Het regent en af en toe piept de zon eens van achter de bomen. Dit is typisch Iers winterweer en daar zijn we hier wel op voorzien . Deze winter gaat hier nu al de geschiedenis in als ‘the big freeze’ en de koudste in vijftig jaar.

Dublin is een fijne stad.

Voordat ik naar Ierland verhuisde, woonde ik acht jaar lang in Gent. De eerste zes jaar huisde ik er op een geweldig kot als student. Na mijn studies ben ik gebleven. Ik hou van Gent. Het is gewoon een vré wijze stad. Als fervent cultuurparticipant kwam ik er altijd aan mijn trekken. Ik had een theaterabonnement en dweilde alle tentoonstellingen met bijhorende vernissages af. De Hotsietotsie was mijn stamcafé en de Vooruit mijn tweede thuis. De pintjes zijn er goedkoop, er staat een frituur op iedere hoek van de straat en er valt altijd iets te beleven. Ondertussen woon ik iets meer dan een jaar in Drogheda, een provinciestadje in Ierland dat niet zo ver van de Dublin gelegen is en dat zo’n 40.000 inwoners telt. Het culturele leven in Drogheda is helaas nogal mager en de Ierse pub kent hier maar weinig variatie. Dus trek ik regelmatig naar Dublin om mijn culturele honger te stillen. Telkens ik door de straten van Dublin wandel, is het alsof ik me een beetje thuis waan, in Gent. De energieke lucht van een grote stad, de gezellige drukte, het aanbod aan winkels, de variatie aan cafés en de cocktailbars doen zowel een gevoel van heimwee als van thuiskomen opwellen. Dublin is een bruisende stad. Het leven gaat er vooruit. Het is alsof je werkelijk in een ander land terechtkomt. De mentaliteit en de levenshouding zijn er helemaal anders dan gelijk waar in Ierland. Meer en meer begrijp ik de dualiteit alsook rivaliteit tussen ‘The Dubs’ en de rest van het land. Dublin heeft een erg kosmopolitische sfeer. Je geniet er bovendien de typische anonimiteit van een grootstad. Niemand kijkt vreemd op als je een geflipte outfit draagt en vervolgens een danspasje waagt in het midden van Grafton Street. Als je daarna met je hoed rondgaat, kan je er trouwens nog iets aan verdienen. Er staat daar altijd wel één of andere clown de show te stelen en ambiance te verkopen. In Drogheda heerst de klanmentaliteit. Familie is en blijft familie, ook als het verre neven en oneindig verre nichten zijn. Dat betekent dat men het voor elkaar opneemt en iedereen bijgevolg iedereen kent, via via weet je wel. De geruchtenmolen draait hier dan ook onnoemelijk snel. Ik moet toegeven dat het me soms een beetje nerveus maakt. Ik hou van die anonimiteit. Niet dat ik veel op mijn kerfstok heb, maar de idee alleen al maakt me onzeker. Toch is het leven in Drogheda ook mooi. Ik hou van de eindeloze strandwandelingen hier. Ik vind het heerlijk om ‘s ochtends wakker te worden en de pure stilte te ervaren. Dat vind je nergens meer in Vlaanderen. Het is bovendien fantastisch dat ik in een stadje waar nauwelijks culturele faciliteiten zijn, kan bijdragen aan de uitbouw van nieuwe artistieke projecten. Het is een buitenkans om hier voltijds als kunstenaar en organisator van culturele evenementen te kunnen werken. Maar ik mis de stad, ik mis Gent en het bruisende sociale leven. Ligt het aan de tijd van het jaar of aan het aanhoudende slechte weer? Heeft het te maken met het feit dat het hier al om vier uur ’s namiddags donker is en er een algemene winterblues heerst onder de bevolking? Ik weet het niet. Eigenlijk doet het er niet toe. Heimwee naar wat was en moeite met de acceptatie van wat is, hebben we allemaal wel eens en daar is toch helemaal niks mis mee?

Het regent, het regent...

Het regent in Ierland, al dagenlang. Af en toe piept de zon even door de wolken, maar in de verte komt de volgende lading donderwolken alweer met volle kracht aangewaaid. Ook de wind maakt er hier een waar feest van dat gepaard gaat met eclectische muziek die in de vallei van de rivier Boyne weerklinkt. Met een kracht tussen de 90km en de 120km per uur noemen ze dat in België een storm. Hier is dit normaal voor de tijd van het jaar. De bomen groeien krom. De wind waait langs de heuvels en de huizen. Ze zoeft door de schoorstenen, en komt langs spleten en kieren naar binnen, vergezeld door een kolonie muizen, die het leven in de weiden in deze tijd van het jaar ook maar niks vinden. De regen klettert op het dak en tegen de ruiten met zo’n lawaai dat het bij momenten moeilijk is mekaar te verstaan. Ierland is een erg muzikaal land en plots begrijp ik waar de melancholische inspiratie vandaan komt. De klanken van de wind, het gekletter van de regen en de zwaarmoedigheid van de herfst vormen een ideale combinatie tot gecomponeerde uitmuntendheid. En zoals ik gisteren las, blijken creatievelingen nood te hebben om hun smarten van zich af te schrijven, te schilderen, te componeren of te zingen. Het moet gezegd, nooit zag ik meer creatieve mensen om me heen dan in Ierland. Bijna iedereen bespeelt hier een instrument en maakt op een zeker moment in zijn leven deel uit van minstens één muziekgroep. Overal in de pubs weerklinken coverbands, akoestische solo’s en traditionele Ierse muziek. De bevolking trekt zich terug voor een winterslaap voor de tv met een occasioneel uitje naar de pub. Om vijf uur ’s avonds is het hier pikdonker en op 21 december begint het om 3 uur te schemeren en is het om 4u nacht. Als je naar de pub trekt om in deze donkere en gure tijd van het jaar een beetje warmte en gezelligheid te vinden buitenshuis, zet dan vooral geen mutsen op en neem zeker geen paraplu mee, want dat is verloren moeite en weggewaaid geld. Dit jaar gaat de regenachtige herfst gepaard met nationale miserie. In het westen en het zuiden van Ierland zijn grote gebieden overstroomd. Scholen zijn gesloten, ganse steden en dorpen zijn ondergelopen, mensen worden geëvacueerd, grote gebieden hebben geen stromend water en het blijft maar regenen. Het is alsof de volledige Atlantische oceaan verdampt is en zich nu neerstort op dit al door de recessie in ellende verzonken eiland. Vreemd genoeg komt een dergelijke natuurramp niet eens in het nieuws in België. Maar iedereen is hoopvol, want kerstmis komt eraan. De kerstverlichting hangt al op in de straten. In elke stad maakt de kerstman momenteel zijn officiële intocht. Kerstmis is het evenement van het jaar in Ierland. Massa’s gekleurde lichtjes, tonnen cadeautjes waar duchtig voor geshopt moet worden, het voorbereiden van de traditionele Christmas cake en Chritmas pudding en uiteraard de jacht op de beste kalkoen, vrolijken de boel nu al op. In België moet de sint nog passeren, maar hier is de kerstgekte al volop aan de gang. Ik ontving op 1 november, de dag na Halloween, mijn eerste kerstkaartje.

Vrijdag de dertiende, een heerlijke dag!

Ik weet niet of ik ooit geloofd heb in het ongeluk dat vrijdag de dertiende met zich zou meebrengen. Toch rinkelt er iedere keer dat het zich voordoet een klein belletje in mijn hoofd ‘opletten geblazen, het zou wel eens mis kunnen gaan vandaag’. Hoewel de Ieren zeer gelovig en bijgelovig zijn, kraaide hier afgelopen vrijdag trouwens geen haan naar die zogenaamde speciale datum. Het was een fijne dag. Een dag zoals ik er al lang geen meer beleefd had. De dag begon ’s ochtends met een lieve tijd-om-op-te-staan-knuffel, waarna mijn lief me een heerlijk ontbijt serveerde. Hij had zelfs verse exotische vruchtensap gemaakt. Ik bracht hem naar zijn werk en ging vervolgens zelf naar de les. Het was een ochtend van intense theorieën met zowaar een moment van openbaring: ‘waauw, het leven is de max, dat ik daar nog niet aan gedacht had’. Vervolgens lunchte ik met enkele vriendinnen en ik kwam niet meer bij van het lachen met hun straffe verhalen van afgelopen week. Opeens besefte ik dat ik hier in Ierland echte vrienden heb. Bovendien ontdekte ik dat dit etablissement zowaar pasta’s met geitenkaas serveert, één van mijn lievelingsgerechten, en nog wel tegen democratische prijzen. Dat ik hier nog nooit eerder geluncht had! Daarna ging ik inkopen doen voor de vernissage van onze tentoonstelling diezelfde avond. In een hippe kleerwinkel stelden we de werken tentoon van een groep tieners die bij ons een schildersworkshop gevolgd hadden. De nodige hapjes en drankjes werden voorzien en de avond was een waar succes. Een hoog pubergehalte, maar ook vele van onze vrienden kwamen langs om dit jonge talent te bewonderen. Er werd zelfs een schilderij verkocht. Met enkele plakkers van op de tentoonstelling eindigden we de dag in de wijnbar, met een heerlijk diner en goddelijk lekkere wijn. Het is eens iets anders dan de traditionele Ierse pub. Toen de lachspieren niet langer bedwongen konden worden, besloten we dat dit een mooi moment was om naar huis te gaan. Een waar feest, die vrijdag de dertiende, weliswaar zonder spectaculaire gebeurtenissen. Het was gewoon een heel leuke dag. Het plezier zit soms in de aaneenschakeling van kleine, fijne momenten. Laat maar komen die vrijdag de dertiende, ik kan er tegen. Zaterdag de veertiende was een veel minder aangename dag.

Ja zeggen de Ieren, waarop een golf van kritiek volgt!

De Ieren hebben massaal 'ja 'gestemd op het referendum over het Verdrag van Lissabon. De opkomst was veel groter dan verwacht en de overwinning van het ja-kamp was overweldigender dan ooit gehoopt. Iedereen tevreden dus, behalve het neen-kamp en een horde cynische journalisten. De campagneborden zijn ondertussen uit het straatbeeld verdwenen, de commotie is al heel snel na het referendum gaan liggen en het leven gaat verder. Helaas konden menig Europese journalisten, die voor de gelegenheid naar Dublin afgezakt waren, het niet nalaten enkele snerende reportages te draaien. Ierland heeft ja gestemd. Dat zou de Europese lidstaten tevreden moeten stemmen, want dat was toch waar iedereen op gehoopt had? Maar de kritiek en het cynisme in de journalistiek loeren dezer dagen gemeen om de hoek. De volgende uitleg werd plots aan de ja-overwinning toegeschreven. Toen het economisch nog goed ging, hadden de Ieren Europa niet nodig, maar nu het slecht gaat, keren ze met hangende poten en ovetuigend ja-knikkend terug naar Brussel. Nu Ierland aan de rand van het bankroet balanceert, heeft het Europa terug nodig, net zoals in de jaren tachtig toen het er armoe troef was. Nu wil het plots wel terug bij de Europese kliek behoren. Waarom toch dat cynisme? Waarom kan men niet gewoon de waarheid aanvaarden die alle journalisten menig maal in hun krant verkondigd hebben tot enkele uren vóór het laatste referendum. De waarheid is dat de Ieren bij het vorige referendum een triest gebrek aan informatie ondervonden, niet wisten waarover Het Verdrag van Lissabon eigenlijk ging, geen positief signaal kreeg van de regering en uiteindelijk uit pure frustratie neen stemde. Dat was toch waar iedereen het over eens was? Dat was toch wat talloze onderzoeken en menig bevraging uitgewezen hadden? Hoogmoed speelde hoegenaamd geen rol. De modale Ier staat met beide voeten op de grond. Waarom hebben de Ieren deze keer dan wel ja gestemd? Omdat de meesten ondertussen het belang van de Europese Unie ingezien hebben. Omdat er veel geld door Europa geïnvesteerd is in degelijke informatie en een positieve campagne. Omdat Barosso enkele weken geleden nog door Ierland getoerd heeft om het ja-woord te verkondigen. Omdat er overal in het landschap plakkaten opdoemen dat dit bouwproject, deze snelweg en dat natuurpark gesubsidieerd werd door de Europese Unie. Omdat de Ieren een groot schuldgevoel onder de neus gewreven werd. Omdat de Ieren ALTIJD pro-Europa geweest zijn. Waarom kan dit niet gewoon aanvaard worden en moet Ierland nogmaals door het slijk gehaald worden, ondanks het feit het het beoogde resultaat bereikt werd? Waarom is het eigenlijk nooit goed? Dergelijke berichtgeving viel niet in goede aarde in Ierland en dat kan ik best begrijpen. Gelukkig komt er voorlopig geen derde referendum.

Het Verdrag van Lissabon, tweede poging.

Op twee oktober houdt Ierland zijn tweede referendum in de hoop het Verdrag van Lissabon deze keer wel goedgekeurd te krijgen door het Ierse volk. De campagnes van zowel het ja- als het nee-kamp vechten hard voor de stemmen. De straten hangen vol met de wildste slogans en de brievenbussen puilen uit van de folders. Er worden debatten gehouden op de radio en de televisie en de kranten wijden grote artikels en interviews aan het referendum. Bovendien gaf de voorzitter van de Europese Commissie José Manuel Barroso vorige week op verschillende plaatsen in Ierland lezingen en toespraken. In tegenstelling tot het vorige referendum, waar waar door gebrek aan informatie een soort angst voor het onbekende tot een overduidelijke nee-stem geleid heeft, kan niemand zich deze keer van dit argument bedienen. Er wordt duidelijk veel tijd, geld en energie in de huidige campagne gestoken. Het ja-kamp vertegenwoordigt de regering en alle grote politieke partijen in Ierland, uiteraard hevig gesteund door de Europese Unie. Na een grootschalig onderzoek over het waarom van de nee-stem uit het vorige referendum, wordt voornamelijk gefocust op de pijnpunten die de bevolking toen aangaf. Europa heeft de nodige garanties geboden dat Ierland zijn militaire neutraliteit behoudt. Het Verdrag van Lissabon sleutelt niet aan de wetgeving over abortus en het recht op onderwijs. Het leidt er ook niet toe dat Europa en supermacht wordt waarin Ierland betekenisloos wegzinkt. Het Verdrag van Lissabon hervormt de instellingen na de toetreding van de nieuwe lidstaten, daar gaat het om. Er heerst een duidelijke angst onder de bevolking om opgeslokt te worden in een gigantische machine waarin de Ierse eigenheid en tradities verloren zullen gaan en dit probeert het ja-kamp met man en macht te weerleggen. Helaas is de economische situatie sinds het vorige referendum ernistig veranderd. Nergens in Europa woekert de recessie zo hard als in Ierland. Net daar speelt het nee-kamp deze keer handig op in. Zij bestaat uit enkele kleinere partijen, Sinn Féin en een groot aantal splintergroeperingen, verspreid over het ganse land. In tijden van recessie liggen werkgelegenheid en de lonen erg gevoelig. Vele Ieren hebben reeds een loonsverlaging gekregen omwille van de economisch slechte situatie. Het nee-kamp zaait paniek door te verkondigen dat Europa de minimumlonen wil verlagen tot 1,84€ per uur. Minder verdienen dus, in een land waar alles steeds duurder wordt. Helaas komt dit voor velen geloofwaardig over. Met slogans als ‘Duitsland 17%, Ierland slechts 0,4%’ wil men aantonen dat Ierland nauwelijks inspraak zal hebben in de EU en dat alles boven de hoofden van de Ieren beslist zal worden. Dergelijke cijfers zonder context geven uiteraard een vertekend beeld dat er niet zo fraai uitziet, opnieuw een zeer handige truc die gehanteerd wordt en waar velen gemakkelijk intrappen. Verder worden de mensen bang gemaakt met uitspraken als ‘kinderen zullen in instellingen geplaatst worden als hun ouders deppressief zijn of te veel alcohol drinken’. En ja, de pint geeft de modale Ier niet graag op. Alweer een gevoelige snaar die geraakt wordt Toegegeven, alle slogans van het nee-kamp zijn redelijk plat en doorzichtig voor degenen die ook maar een beetje op de hoogte zijn van wat er zich in de Europese Unie afspeelt. Helaas is dat in Ierland voor velen een ver-van-mijn-bedshow. Bovendien mag je de kracht van het roddelelen en het gesproken woord niet onderschatten. Zo worden verhalen steeds bonter naarmate de tijd vordert, want een vriend van een kennis van de bakker van om de hoek zal het wel weten zeker? Wie weet welke waarheid er nog in een dergelijk vertellingen schuilt, maar ze behouden helaas hun krachtig effect. Het is moeilijk te voorspellen wat het uiteindelijk zal worden. Vele Ieren zijn ontevreden over de huidige economische situatie en hoe de regering daarop ageert. De angst en frustratie ten opzichte van het huidige beleid zitten diep verankerd. Het zijn net die partijen die het ja-woord verkondigen en ditmaal wel een positieve boodschap willen uitdragen. Prosteststemmen tegen de huidige regeringspartijen zullen er dus wel degelijk massaal komen. Die gasten vertellen toch alleen maar leugens en helpen ons land en onze economie om zeep, waarop zouden we hen deze keer wel vertrouwen en geloven? Laat ons hopen dat voldoende Ieren het nut en het belang inzien van een beter Europa. Laat ons hopen dat voldoende Ieren inzien dat ze zonder Europa nergens staan. Laat ons hopen dat voldoende Ieren in het stemhokje beseffen wat Europa de laatste twintig jaar voor Ierland betekent heeft. Laat ons hopen dat het een dikke JA wordt.

Ierland is alomtegenwoordig…

Als je dacht dat ik voorgoed verdwenen was van de Standaard Blog, dan heb je het mis. Mijn informatiestop heeft alles te maken met mijn Tour de l’Europe en mijn bouwproject tijdens de zomermaanden. Toch blik ik graag terug op enkele momenten van de voorbije zomer. Het druilerige Ierland liet ik eind juni graag even achter mij om eerst enkele dagen door te brengen met vrienden en familie in België. Vervolgens vloog ik voor een vierdaagse zon- en feestpartij met onze vaste bende oud-studenten cultuurmanagement naar Spanje. Aangezien mijn schoonbroer trouwde in Italië reisde ik vervolgens af naar Milaan, om van daaruit door te trekken naar de Toscaanse heuvels voor de trouwpartij. Na een achtdaags Italiaans feest- en cultuurbad trok onze reis verder naar België, waar we volgens jarenlange traditie de Werchterweide onveilig maakten met een bonte combinatie van Ierse en Belgische vrienden. Daarna was er nog even tijd om enkele solden te scoren om dan uiteindelijk terug richting Ierland te trekken. Ik wilde even alle Ierse gedachten thuis laten en de batterijen herladen om dan fris en vol goede moed naar het land der economische crisis terug te keren. Dat bleek echter niet zo simpel te zijn. Ook al woon ik hier ondertussen bijna een jaar, tijdens deze reis besefte ik voor het eerst hoe duidelijk Ierland aanwezig is in mijn leven en in de rest van de wereld. Waar je ook komt in Europa, en naar verluidt wereldwijd, doemen Ierse pubs op. Mc Phails, McHughs, Mc Guinness… Mc weetikveelwat in Spanje, Italië, België, luchthavens en boerenhollen. Overal wordt er vrolijk Guinness geschonken en schelt de Ierse traditionele muziek uit de boksen. En waar denk je dat de Ieren naartoe gaan als ze op reis zijn? Jawel, naar de Ierse pub. Ook blijkt de enige manier om op een budgetvriendelijke wijze door Europa te reizen via de Ierse luchtvaartmaatschappij Ryanair te zijn. Aangezien mijn budget tegenwoordig het grootste deel van mijn handelingen bepaalt, besloot ik om bij Ryanair te reserveren voor mijn trip van Spanje naar Italië. Mijn vriend wachtte me op in Milaan en van daaruit zouden we richting Toscane vertrekken. Jammergenoeg belandde ons vliegtuig in een hevig warmteonweder ter hoogte van Milaan . Na ettelijke mislukte landingspogingen, rondjes vliegen in afwachting van beter weer, hevige turbulentie, kokhalsende medepassagiers, bleirende kinderen, jammerende Italianen en Spanjaarden, landden we toch veilig… in Verona. Er werd aangekondigd dat over onbepaalde tijd een bus zou worden ingelast richting Milaan. “Ten vroegste over vijf uur zal u op uw bestemming aankomen. Het is moeilijk te voorspellen, dus het kan ook langer duren”, werd er nog snel aan toegevoegd. Daar stond ik dan, alleen en nog steeds half in shock, tussen kwakende Spanjaarden en Italianen. Communicatie en vlotte afhandeling van onvoorziene omstandigheden zijn niet de sterkste kant van Ryanair. Maar goed, Europcar wist wel van aanpakken en onze gereserveerde auto werd me reeds in Verona aangeboden. Zo kon ik met knikkende knieën mijn vriend zelf gaan ophalen in Milaan. Jawel, hij is toevallig ook van Ierse komaf. Na enkele dagen toeren door prachtige steden, pittoreske dorpjes en een stop aan de Adriatische kust, kwamen we aan op een landhuis alwaar een Ierse trouwpartij plaatsvond, meerbepaald die van mijn schoonbroer. En gans vliegtuig vol Ieren arriveerde ter plaatse. Zoals het een echt Toscaans landhuis betaamt, werd er ook zelfgemaakte wijn geschonken. Doch, menig Ieren waren verontwaardigd dat er geen Bulmers of Guiness te verkrijgen was. Ieren houden van cider en bier, wijn vinden ze maar een eigenaardig goedje. Terug in België en aangekomen op de camping van Werchter moest ik vaststellen het aantal Ierse festivalgangers dit jaar in percentage serieus toegenomen was. Voor de Ieren is dit een spotgoedkoop festival en dat nieuws doet hier ondertussen vrolijk de ronde. De tickets zijn goedkoop, het bier is goedkoop, de camping ook en het weer zit lekker mee. Waarom het dubbele betalen voor Oxigen in Ierland? Hoe klein dit land ook is, zowel qua oppervlakte als met zijn luttele 4,5 miljoen inwoners, nergens ontsnap ik nog aan de Ierse invloeden. Eerlijk gezegd vind ik dat eigenlijk best fijn en ben ik ondertussen stiekem toch een beetje trots dat ik in Ierland woon. Ik begin duidelijk aan mijn nieuwe bestaan in dit land te wennen