Dublin is een fijne stad.

Voordat ik naar Ierland verhuisde, woonde ik acht jaar lang in Gent. De eerste zes jaar huisde ik er op een geweldig kot als student. Na mijn studies ben ik gebleven. Ik hou van Gent. Het is gewoon een vré wijze stad. Als fervent cultuurparticipant kwam ik er altijd aan mijn trekken. Ik had een theaterabonnement en dweilde alle tentoonstellingen met bijhorende vernissages af. De Hotsietotsie was mijn stamcafé en de Vooruit mijn tweede thuis. De pintjes zijn er goedkoop, er staat een frituur op iedere hoek van de straat en er valt altijd iets te beleven. Ondertussen woon ik iets meer dan een jaar in Drogheda, een provinciestadje in Ierland dat niet zo ver van de Dublin gelegen is en dat zo’n 40.000 inwoners telt. Het culturele leven in Drogheda is helaas nogal mager en de Ierse pub kent hier maar weinig variatie. Dus trek ik regelmatig naar Dublin om mijn culturele honger te stillen. Telkens ik door de straten van Dublin wandel, is het alsof ik me een beetje thuis waan, in Gent. De energieke lucht van een grote stad, de gezellige drukte, het aanbod aan winkels, de variatie aan cafés en de cocktailbars doen zowel een gevoel van heimwee als van thuiskomen opwellen. Dublin is een bruisende stad. Het leven gaat er vooruit. Het is alsof je werkelijk in een ander land terechtkomt. De mentaliteit en de levenshouding zijn er helemaal anders dan gelijk waar in Ierland. Meer en meer begrijp ik de dualiteit alsook rivaliteit tussen ‘The Dubs’ en de rest van het land. Dublin heeft een erg kosmopolitische sfeer. Je geniet er bovendien de typische anonimiteit van een grootstad. Niemand kijkt vreemd op als je een geflipte outfit draagt en vervolgens een danspasje waagt in het midden van Grafton Street. Als je daarna met je hoed rondgaat, kan je er trouwens nog iets aan verdienen. Er staat daar altijd wel één of andere clown de show te stelen en ambiance te verkopen. In Drogheda heerst de klanmentaliteit. Familie is en blijft familie, ook als het verre neven en oneindig verre nichten zijn. Dat betekent dat men het voor elkaar opneemt en iedereen bijgevolg iedereen kent, via via weet je wel. De geruchtenmolen draait hier dan ook onnoemelijk snel. Ik moet toegeven dat het me soms een beetje nerveus maakt. Ik hou van die anonimiteit. Niet dat ik veel op mijn kerfstok heb, maar de idee alleen al maakt me onzeker. Toch is het leven in Drogheda ook mooi. Ik hou van de eindeloze strandwandelingen hier. Ik vind het heerlijk om ‘s ochtends wakker te worden en de pure stilte te ervaren. Dat vind je nergens meer in Vlaanderen. Het is bovendien fantastisch dat ik in een stadje waar nauwelijks culturele faciliteiten zijn, kan bijdragen aan de uitbouw van nieuwe artistieke projecten. Het is een buitenkans om hier voltijds als kunstenaar en organisator van culturele evenementen te kunnen werken. Maar ik mis de stad, ik mis Gent en het bruisende sociale leven. Ligt het aan de tijd van het jaar of aan het aanhoudende slechte weer? Heeft het te maken met het feit dat het hier al om vier uur ’s namiddags donker is en er een algemene winterblues heerst onder de bevolking? Ik weet het niet. Eigenlijk doet het er niet toe. Heimwee naar wat was en moeite met de acceptatie van wat is, hebben we allemaal wel eens en daar is toch helemaal niks mis mee?