Knappe vrouwen, rugby en klaagliederen.

Ik kocht deze ochtend een exemplaar van de twee vermeende kwaliteitskranten in Ierland: The Irish Independent en The Irish Times. In welke mate deze kranten zo onafhankelijk zijn is maar de vraag, want overal hoor ik dat de overheid toch een grote zeggenschap heeft in wat er al dan niet in het nieuws verschijnt. The Irish Independent wijdt toch drie pagina’s aan verkiezingen. ‘Hoera’, dacht ik, ‘eindelijk kom ik meer te weten via de officiële kanalen’, maar dat was te vroeg gejuicht. Ik vond één artikel over de Europese verkiezingen. Alweer een vreugdesprongetje in mijn hart. God, wat zijn de verkiezingen toch boeiend. Fine Gael, de grootste oppositiepartij sinds jaar en dag, heeft een Europees Manifest gelanceerd. Nadat ik het artikel drie keer gelezen had om toch maar geen flaters te slaan, kon ik met zekerheid vaststellen dat het volledig gewijd was aan het model Virginia Macweetikveel die aanwezig was op de lancering, en partijleider Enda Kenny bijstond op deze grote dag. De inhoud van het Manifest wordt vakkundig omzeild. Een ander interessant artikel trekt vervolgens mijn aandacht. Uit Europees onderzoek blijkt dat de Ieren de zilveren medaille ‘zagen en klagen’ winnen na goud voor de Britten. Ieren klagen gemiddeld maar liefst 9u en 28 minuten per week of zo’n 20 dagen per jaar. Het klaagmoment van de week blijkt maandagochtend klokvast om 10u37 te zijn. Vreemd is dat er niet zozeer geklaagd wordt over politiek, wel over 1. Het weer 2. Verkeer 3. Vermoeidheid 4. Werkdruk. Ter vergelijking, de Spanjaarden houden het op 4u en 38 minuten per week. Op de website vind ik geen additioneel interessant nieuws, geen blog over Europa en geen speciale pagina met verkiezingsnieuws. Misschien heb ik meer geluk met The Irish Times. Ik vind een massa artikels over de Heineken Cup Final, de Europese rugby finale. Enkele pagina’s verder stuit ik op verkiezingsnieuws. Deze keer krijgt de inhoud van het Europese Manifest van Fine Gael wel meer aandacht. Er wordt schoorvoetend toegegeven dat er wel degelijk fouten zijn gemaakt in de analyse van het Verdrag van Lissabon. Ten tijde van het referendum werd verkondigd dat maar liefst 80% van de wetten die sinds 1992 goedgekeurd zijn, beïnvloed werden door Europese beslissingen. Te veel naar Ierse nationalistische normen, want waar gaat onze identiteit heen? Nu blijkt dit toch maar 30% te zijn. Een interessant gegeven, maar Fine Gael vindt het positief en pleit voor een pro-Europese houding. Kan dit een kentering betekenen? Zie ik hier een positief signaal? Ook de website maakt me blij, want hier vind ik een volledige pagina gewijd aan de verkiezingen, met bovendien een klein onderdeel over Europa. Veel leer ik echter niet bij. Maar goed, Ierland blijft bovenal een sportland, dat blijkt duidelijk uit de verslaggeving op de websites en in beide kranten. Van Europese politiek ligt men hier niet zozeer wakker, van sport en knappe vrouwen des te meer.